قانون تجارت تنها به ذکر بالا بسنده نموده و رهنمود دیگری در مورد اقدامات احتمالی ناشی از فوت و بخصوص امکان بقای شرکت با رضایت سایر شرکا و قائم مقام شریک متوفی را ارائه نداشته است .
حکم مقرره بالا را باید راهکار بین دو شرکت سهامی و تضامنی به عنوان نمایندگان شرکتهای سرمایه و اشخاص به شمار آورد .به این علت که در شرکت سهامی مرگ و میر سهامدران کمترین اثر بر دوام شرکت ندارد و به نظر می سد حتی نتوان در هنگام تاسیس شرکت در اساسنامه و یا با اصلاح اساسنامه بندی تضمین کننده پایان عمر شرکت با مرگ یکی از سهامداران وارد ساخت . در مقابل و همان طور که در بحث شرکت تضامنی نیز خواهیم گفت . فوت یکی از شرکا ی شرکت اخیر باعث انحلال آن خواهد گردید مگر آنکه همه شرکا دیگر و قائم مقام شریک در گذشته به بقای شرکت رضایت داشته باشد.
بنابراین در شرکت با مسئولیت محدود قید چنین بندی در اساسنامه اختیاری بوده و امکان انحلال شرکت در صورت فوت یک شریک تنها در صورت ذکر آن در اساسنامه متصور است . به همین دلیل باید اختیار مشروط نمودن انحلال شرکت در صورت فوت یک یا چند شریک را به رضایت سایر شرکا یا وراث شریک متوفی به رسمیت شناخت .بدین معنی که اساسنامه انحلال شرکت در صورت در گذشت شریکی را مقرر نموده باشد ، باید به شرکت این حق را داد تا با افزودن قیدی از انحلال شرکت ، در صورت فوت شریک با رضایت دیگر شرکا به قائم مقام شریک متوفی جلوگیری به عمل آورد .